کارم درست بشه

  تو رفتی و دل من شب دلواپسی شد تو بهت تلخ غربت اسیر بیکسی شد

  تو با حس غرورت منو درهم شکستی

  مث یه بغض سنگین توی صدام نشستی

  بعد تو گریه هامو برای کی بخونم تو جاده چش به راه چه کس باید بمونم

  واسه من زنده بودن دیگه معنا نداره شب دلتنگی من طعم فردا نداره

  تو رفتی از غم تو شده ابری حواسم

  من از بی تکیه گاهی همیشه می هراسم

  دلم تنگه برای روزای با تو بودن نمی دونی چه سخته تو غربت دل سپردن

  تو بزرگ ترین سوالی که تا امروز بی جوابه

  نه تو بیداری نه تو خواب نه تو قصه و کتابه

  برای دونستن تو همه ی دنیا رو گشتم

  از میون اتش و باد خشکی و دریا گذشتم

  تو رو پرسیدم و خواستم از همه عالم و ادم

  بی جواب امدم اما حالا از خودت می پرسم

  تو رو باید از کدوم شب از کدوم ستاره پرسید

  از کدوم فال و کدوم شعر پرسید و دوباره پرسید

  غایب همیشه حاضر تو رو باید از چی پرسید

  از ته دره ی ظلمت یا نوک قله ی خورشید